โดย พระอาจารย์มิตซูโอะ คเวสโก เป็นชาวญี่ปุ่น เป็นลัทธิวิหาริก รุ่นแรกของหลวงพ่อพระโพธิญาณเถร (ชา สุภัทโท) ท่านบวชเมื่อ พ.ศ. 2518 อยู่ในคณะผู้บุกเบิกวัดป่านานาชาติ ท่านได้บำเพ็ญเพียรมาหลายรูปแบบ ได้ธุดงค์มาแล้วหลายแห่งทั้งในประเทศและต่างประเทศ ทั้งที่อุดมสมบูรณ์และที่ทุรกันดาร ปัจจุบันท่านเป็นเจ้าอาวาสวัดสุนันทวนาราม บ้านท่าเตียน ตำบลไทรโยค อำเภอไทรโยค จังหวัดกาญจนบุรี เป็นวัดสาขาที่ 117 ของวัดหนองป่าพง จังหวัดอุลบราชธานี

พยายามแก้ไขตัวเอง

เมื่อเราสังเกตดูจิตใจ ความคิดของตนเองแล้ว จะเห็นว่าจิตใจของเราคิดแต่เรื่องของคนอื่นเป็นส่วนใหญ่ ว่าเขาดี เขาไม่ดี น่ารัก น่าชัง ฯลฯ คิดเรื่องคนอื่นมากกว่า 90% คิดเรื่องของตนเองน้อยกว่า 10% อยากให้คนอื่นละความชั่วที่ไม่ถูกใจเรา อยากจะให้คนอื่นทำความดีเพื่อให้ถูกใจเรา อยากจะให้คนอื่นทำจิตใจให้บริสุทธิ์เพื่อจะได้ไม่กระทบเรา แต่จิตเรากลับปล่อยให้ขุ่นมัว เศร้าหมอง เครียด ฟุ้งซ่าน
“โทษผู้อื่นเห็นเป็นภูเขา  โทษของเรา แลไม่เห็นเท่าเส้นผม
ตดคนอื่นเหม็นเหลือทน  ตดของตน ถึงเหม็นไม่เป็นไร”

สนใจ เอาใจใส่ ดูตนเองเพิ่มขึ้น มากขึ้น จนดูตนเอง 90% ดูคนอื่น 10%

ดูคนอื่นเพื่อประโยชน์ในการพัฒนาตัวเอง

เห็นตัวเองในคนอื่น และ เห็นคนอื่นในตัวเอง

เพราะไม่มากก็น้อย เราก็เหมือนๆกับคนอื่น

เป็นการเจริญสติสัมปชัญญะ ทำให้มีเมตตากรุณา

ตำหนิ ติเตียนคนอื่น ดูหมิ่น ดูถูกคนอื่น น้อยลง

ตำหนิติเตียนตนด้วยสติปัญญา แก้ไขพัฒนาตนมากขึ้น

ความคิดที่จะปรับปรุงแก้ไขตนเองนี้ เป็นกุศลกรรม

เมื่อสำรวจตัวเองแล้วพบว่ามีข้อที่คิดว่าน่าจะแก้ไข

ให้ตั้งใจทุกวัน พยายามแก้ไขอยู่อย่างนั้น

ผิดพลาดไปเป็นร้อยเป็นพันครั้งก็ช่างมัน

พยายามคิดตั้งใจจะแก้ไขอยู่อย่างนั้นก็ใช้ได้

ทำความดีเพิ่มอย่างน้อยวันละ 1 อย่าง

คอยคิดดู หาดูอย่างสม่ำเสมอว่า เราทำความดีอะไรได้บ้าง จะเป็นการช่วยเหลือคนอื่นเล็กๆ น้อยๆ ก็ได้ ทั้งต่อหน้าและลับหลังก็ได้ ความตั้งใจที่จะกระทำความดีเป็นการพัฒนากุศลจิต กุศลกรรม ถึงแม้ว่าเรายังไม่ได้ลงมือทำจริงๆ ความตั้งใจดีนี้เป็นการสร้างมโนกรรมที่เป็นกุศล สร้างนิสัยที่พัฒนาตัวเอง และสร้างสรรค์สังคมของเราให้มีสันติสุข เราสามารถทำความดีโดยการบำเพ็ญทาน 10 ประการ ในวาระโอกาสต่างๆ ดังนี้

1.      ให้ทานด้วย   ทรัพย์สินเงินทอง

2.      ให้ทานด้วย  สายตาที่เมตตาปรานี

3.      ให้ทานด้วย   ใบหน้าที่ยิ้มแย้มแจ่มใส

4.      ให้ทานด้วย   วาจาที่ไพเราะน่าฟัง

5.      ให้ทานด้วย   แรงกายโดยการให้ความช่วยเหลือผู้อื่น

6.      ให้ทานด้วย   การอนุโมทนายินดีเมื่อผู้อื่นทำดี

7.      ให้ทานด้วย   การให้อาสนะ (ที่นั่ง)

8.      ให้ทานด้วย   การให้ที่พักอันสะดวกสบาย

9.      ให้ทานด้วย   การให้อภัย

10.  ให้ทานด้วย   ธรรมะ

ชมรมทำความสะอาดห้องสุขา

เมื่อพระอาจารย์ไปประเทศญี่ปุ่น ได้พบปะพูดคุยกับประธานบริษัทใหญ่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง เขาเป็นสมาชิกชมรมทำความสะอาดห้องสุขา สมาชิกเป็นคนชั้นสูง เป็นประธานบริษัทใหญ่ๆ หรือผู้ใหญ่ในสังคมกันทั้งนั้น กิจกรรมของเขาคือ ทำความสะอาดห้องสุขา ตามโรงเรียนต่างๆ และห้องสุขาสาธารณะเดือนละครั้ง เพื่อเป็นการลดตัวตน เพื่อพัฒนาจิตใจตัวเอง

ชมรมนี้ตั้งขึ้นมาหลายสิบปีแล้ว เมื่อก่อนจะเข้าไปขออนุญาตตามบ้าน เพื่อทำความสะอาดห้องสุขา แต่ทุกวันนี้เลือกทำเฉพาะที่สาธารณะเป็นส่วนใหญ่ เช่น ห้องสุขาโรงเรียนประถม มัธยม ห้องสุขาสวนย่อม ห้องสุขาสวนสาธารณะ ทำความสะอาดแต่ละครั้งใช้เวลาเกือบ 2 ชั่วโมง ขัดถูทำความสะอาดทุกส่วนของห้องน้ำ บางครั้งถูกคนจรจัดที่อาศัยอยู่ใกล้ๆกันด่าว่าต่างๆนานา

กิจกรรมสร้างสรรค์นี้ นับว่าเป็นประโยชน์ ช่วยฝึกนิสัยให้ไม่เห็นแก่ตัว  รักความสะอาด ขยันทำงาน แม้เป็นผู้ชายเมื่ออยู่บ้านก็ยินดีช่วยทำงานบ้าน และที่สำคัญ ช่วยฝึกจิตใจให้ละทิฏฐิมานะ ละอัตตาตัวตน ขัดเกลากิเลส

เป็นการฝึกปฏิบัติพัฒนาจิตใจได้อย่างดีทีเดียว เสมอเหมือนการเจริญกรรมฐาน สำหรับบางคนอาจจะได้ผลดีกว่าการนั่งสมาธิ

เครื่องบินกับสนามบิน

จิตที่ไม่ได้ฝึก คิดฟุ้งซ่าน คิดไปเรื่อยๆ ไม่มีการหยุดคิด  จะยืน จะเดิน จะนั่ง จะนอน ไม่มีการหยุดคิด

แม้แต่การนอนหลับก็ยังคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยๆ ถ้าจำได้เราก็รู้อยู่ว่าฝันแล้ว แม้แต่จำไม่ได้ก็ฝันอยู่อย่างนั้น หลับจริงๆก็แค่ 2-3 ชั่วโมงเท่านั้น

ทุกข์เพราะคิดผิด ทุกข์เพราะคิดมากจิตที่คิดมาก จิตที่ฟุ้งซ่านมากเปรียบเหมือนเครื่องบินที่กำลังบินอยู่ แต่หาที่ลงไม่ได้ เป็นสิ่งที่น่ากลัว อาจมีทุกข์รออยู่ข้างหน้า เครื่องบินต้องลงจอดที่สนามบินเพื่อพักเครื่อง ทำความสะอาด ซ่อมแซม หรือเติมน้ำมัน เมื่อจำเป็นก็ต้องบิน ทำธุระ ทำหน้าที่ เมื่อเสร็จสิ้นธุระ เสร็จหน้าที่ก็กลับมาที่เดิม

จิตเราก็เหมือนกัน ถึงเวลาที่ควรแล้วก็ต้องหยุดคิดฟุ้งซ่านให้ได้  หายใจเข้าลึกๆ หายใจออกยาวๆ

หายใจออกยาวๆ คือสนามบินที่เครื่องจะลงจอด  เมื่อมีสติรู้สึกตัวทั่วพร้อม ว่าลมหายใจเข้า ลมหายใจออก จิตของเรานิ่งสงบ รู้ลมเข้าออกสบายๆ เป็นการพัก ทำความสะอาดใจ เพิ่มกำลังใจ เพื่อสุขภาพใจดี

การทำสมาธิเป็นการบำบัดทางจิต

ในช่วงทศวรรษ 1970  ดร.เฮอร์เบิร์ต เบนสัน แพทย์โรคหัวใจแห่งคณะแพทยศาสตร์ มหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด ได้ศึกษาผู้ทำสมาธิแบบ Transcendental Meditation (TM) ผู้ที่ฝึกสมาธิแบบนี้จะนั่งหลับตาบริกรรมคำว่า มนตรา อยู่ในห้องที่เงียบสงัดวันละ 2 ครั้ง ครั้งละครึ่งชั่วโมง  ดร.เบนสัน สังเกตเห็นว่า ระหว่างการทำสมาธิผู้ฝึกจะมีระดับการเต้นของหัวใจและการหายใจช้าลง ทั้งยังมีความดันโลหิตลดลงด้วย ยิ่งกว่านั้น ขณะฝึกสมาธิ ผู้ฝึกจะผ่อนคลายอย่างยิ่งแต่ก็ตื่นตัวอย่างเต็มที่  ดร.เลนสัน เรียกภาวะนี้ว่า  “ภาวะตอบสนองต่อการผ่อนคลาย” การศึกษาต่อมายังแสดงว่า การทำสมาธิสามารถเปลี่ยนแปลงปฏิกิรยาตอบสนองต่อความเครียดของแต่ละคนได้  ดร.เบนสัน ยอมรับว่าการทำสมาธิมีประโยชน์ต่อร่างกาย จึงนำไปปรับเป็นวิธีการทำสมาธิแบบตะวันตก แนะนำให้ผู้ป่วยความดันโลหิตสูงลองนำไปปฏิบัติ และต่อมาได้มีแพทย์สาขาอื่นๆนำไปใช้อย่างแพร่หลาย

โครงการประกันสุขภาพแห่งเมืองควีเบค ประเทศแคนาดา ออกมาแถลงว่า จากผลการศึกษาต่อเนื่องยาวนานถึง 6 ปี พบว่าชาวควีเบคในโครงการประกันสุขภาพที่ทำสมาธิทุกๆวัน วันละ 20 นาที ไปใช้บริการที่โรงพยาบาลน้อยครั้งกว่าคนในกลุ่มมทดลองที่ไม่ได้ทำสมาธิอย่างเห็นได้ชัด ทำให้รัฐควิเบคสามารถลดเงินค่ารักษาพยาบาลในโครงการประกันสุขภาพลงถึงร้อยละ 13

จากการวิจัยทางการแพทย์  มีการรับรองผลการทำสมาธิกระตุ้นให้สมองหลังสารแห่งความสุขคือ สารเอ็นดอร์ฟิน (Endorphin) ซึ่งเป็นสารเคมีที่ส่งผลต่อการทำงานของร่างกาย ทำให้สมองปลอดโปร่ง คลายความเครียดทั้งร่างกายและจิตใจ ขณะเดียวกันความสงบของจิตใจอันเกิดจากการทำสมาธิก็จะช่วยทำให้สมองลดการหลั่งสารเคมีที่เป็นพิษต่อร่างกาย คือ สารแห่งความทุกข์ที่เรียกว่า อดรีนาลีน (Adrenalin) อันเป็นตัวการทำให้เกิดความผิดปกติของร่างกาย ไม่ว่าจะเป็นระบบการหายใจ ระบบย่อยอาหาร ระบบขับถ่าย ฯลฯ